Nowelizacja ustala nowe, uproszczone zasady i tryb ustalania odszkodowania i zadośćuczynienia w przypadku tzw. zdarzeń medycznych. Zdarzenia medyczne ustawodawca definiuje jako zakażenie pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia pacjenta albo śmierć pacjenta, będące następstwem niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną:

Postępowanie odszkodowawcze podzielono na dwa etapy, pierwszy, tj. postępowanie przed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, oraz drugi, tj. ustalenie wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia.

Pierwszy etap rozpoczyna się od złożenia wniosku o ustalenie zdarzenia medycznego do wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, właściwej ze względu na siedzibę szpitala, w którym doszło do zdarzenia. Komisja orzeka w składzie 4- osobowym, a czas trwania postępowania nie powinien przekroczyć czterech miesięcy od dnia wniesienia wniosku. Sam termin do wniesienia wniosku wynosi 1 rok i biegnie od momentu dowiedzenia się o zakażeniu, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo od nastąpienia śmierci pacjenta i nie może być dłuższy niż 3 lata od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie. Uprawnienie do złożenia wniosku przysługuje pacjentowi, jak również jego spadkobiercom (w przypadku śmierci pacjenta). Do wniosku należy załączyć potwierdzenie wniesienia opłaty od wniosku w wysokości 200 zł, którą uiszcza się na rachunek właściwego urzędu wojewódzkiego.

Kompletny i należycie opłacony wniosek wojewódzka komisja przekazuje niezwłocznie kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, z działalnością którego wiąże się wniosek, oraz ubezpieczycielowi, którzy powinni przedstawić swoje stanowisko w sprawie w terminie 30 dni od otrzymania wniosku. Następnie komisja wydaje orzeczenie. Wskazać należy, iż w razie rozstrzygnięcia niekorzystnego dla którejś ze stron postępowania ma ona prawo w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiej komisji, przy czym wniosek ten musi być odpowiednio umotywowany.

W kolejnym etapie postępowania następuje ustalenie wysokości odszkodowania lub zadośćuczynienia. Ubezpieczyciel powinien przedstawić wnioskodawcy, za pośrednictwem komisji, w terminie 30 dni propozycję w tym zakresie. Następnie wnioskodawca w terminie 7 dni składa oświadczenie o przyjęciu bądź odrzuceniu tej propozycji. Już sama propozycja przedstawiona przez ubezpieczyciela stanowi tytuł wykonawczy. W sytuacji, gdy ubezpieczyciel nie złoży żadnej propozycji, będzie on obowiązany do wypłaty kwot w wysokości określonej we wniosku. W takim wypadku to wojewódzka komisja wystawi zaświadczenie, w którym stwierdzi złożenie wniosku, wysokość odszkodowania lub zadośćuczynienia oraz fakt nieprzedstawienia propozycji przez ubezpieczyciela, a zaświadczenie to będzie stanowić tytuł wykonawczy.

Co ważne, kwoty odszkodowań dochodzonych w powyższym postępowaniu nie mogą przekroczyć granic określonych w ustawie i tak w przypadku zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta maksymalna wysokość świadczenia (odszkodowania i zadośćuczynienia) wynosi 100.000 zł, a w przypadku śmierci pacjenta 300.000 zł. Co za tym idzie, pacjenci, którzy będą chcieli dochodzić wyższych kwot, będą musieli wszczynać postępowanie na drodze cywilnej, tak jak to miało miejsce dotychczas.

Nowy tryb postępowania ma ułatwić i przyspieszyć proces dochodzenia odszkodowań, jednakże pojawiają się opinie, iż skrócenie postępowania do czterech miesięcy nie będzie możliwe ze względu na długi okres oczekiwania na opinię biegłego w sprawach tego rodzaju. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie zostaną zapewne wkrótce zweryfikowane poprzez stosowanie powyższych regulacji w praktyce. Wówczas okaże się, czy wprowadzenie nowych zasad faktycznie stanowi skuteczną alternatywę do dotychczasowego dochodzenia odszkodowań na żmudnej i długotrwałej drodze postępowania sądowego.

Aleksandra Dziurzyńska, LL.M.
aplikant radcowski

Treści dostarcza von Zanthier Kancelaria Prawnicza sp.k.